Nieuw leiderschap: de tocht naar de Herberg

Posted in Blog

Nieuw leiderschap: de tocht naar de Herberg

Hij was al lange tijd op weg, met op zijn rug een flink gevulde rugzak. Zoekend en dwalend trok hij door het land. Soms had hij de neiging om de moed op te geven. Zou hij ooit vinden wat hij zocht? Hij vroeg zich af of hij verder moest gaan. Hij was al zo lang onderweg en de rugzak was zo zwaar. Wat er precies in zat? Hij wist het niet, hij had er niet naar durven kijken. ‘Gewoon doorgaan’, dacht hij.  Zo had hij het vroeger geleerd.  

De tocht werd steeds zwaarder. Het leek of hij geen stap vooruit kwam, alsof iets hem tegenhield. De bergen werden hoger, de rivieren lastiger om over te steken omdat ze zo snel stroomden en kolkten. De weg werd eenzamer, veel tochtgenoten waren onderweg afgehaakt en konden hem niet meer volgen. Daar stond hij opnieuw, alleen in een onherbergzaam gebied. Zich afvragend of hij deze zware rugzak voor altijd moest dragen. Of was er misschien een manier om het lichter te maken?

Het begon donker te worden. Op dat moment zag hij in de verte een klein lichtje opdoemen in het duister. Hij besloot die kant op te lopen en kwam uit bij een herberg. Toen hij op de deur klopte deed er een vriendelijke herbergier open. Hij liet hem binnen en heette hem van harte welkom: ‘Eindelijk ben je er! Ik verwachtte je al zo lang. Kom, ik wijs je je kamer, daar kun je wat rusten. Zet je rugzak maar daar, bij het vuur. Dat is een fijne plek om hem straks te openen’.

Verwonderd keek hij de herbergier aan: deze smerige zware rugzak openen?! Toen hij uitgerust weer beneden kwam ging hij bij het knapperende haardvuur zitten. Aarzelend pakte hij zijn rugzak en begon de koordjes voorzichtig los te maken. Deze plek in de herberg gaf hem de moed om dat te doen. Hij wist dat de tijd gekomen was om zijn loden last uit te pakken en aan te kijken. Tijd voor een nieuw begin. (R. Fiddelaers-Jaspers)

Vanmiddag was ik zelf op zo’n plek, bij mijn coach. Een plek waar ik de moed voelde om weer eens aan te kijken wat ík onderweg allemaal heb verzameld in mijn rugzak. Wat mijn rugzak onnodig zwaar maakt en hoe ik de last kan verlichten. Ik werd me ervan bewust dat ik een oud overlevingsmechanisme nog steeds weleens mijn dagelijkse handelen laat bepalen. Dat overlevingsmechanisme heeft mij jarenlang goede diensten bewezen en beschermd tegen kwetsingen. Alleen in het hier-en-nu dient het mij niet meer. Het weerhoudt me ervan om volledig in mijn kracht te staan en alles te geven wat ik in me heb. Want stel dat ik dat doe, ja dan kan ik daarop afgewezen worden en daar wil mijn overlevingsmechanisme me graag voor behoeden. Maar vanmiddag kon ik heel sterk voelen dat dat niet meer nodig is. Omdat ik inmiddels zoveel innerlijke stevigheid heb dat ik mezelf prima staande kan houden, ook als het spannend wordt. Mijn overlevingsdeel heeft heel lang hard gewerkt. Dat voelt zwaar in de rugzak. Nu geef ik het een andere plek. Om ruimte te maken voor mijn volwassen deel waar autonomie, vertrouwen, liefde en een schat aan levenservaring in schuilen.  En dat vraagt om gezien te worden.

In een wereld die in toenemende mate digitaliseert is nieuw leiderschap geboden. Leiderschap waarin écht contact met jezelf en met anderen voorop staat. Waarin je voorbij je eigen ego ook anderen kunt aanzetten om te stralen. Waarin je in plaats van te sturen op basis van macht en dominantie de dialoog aangaat met mensen.

Nieuw leiderschap begint met de moed om aan te kijken wat er zich allemaal in jouw rugzak bevindt. Wat zwaar weegt en je nu niet meer dient. Wat eruit kan om ruimte te maken voor je potentieel. Dagelijks coach en train ik professionals die dat willen onderzoeken en zich al doende in hun (persoonlijk) leiderschap verder kunnen ontwikkelen. Zelf ervaar ik coaching als zeer krachtig. Het helpt mij om even afstand te nemen van de dagelijkse hoeveelheid externe prikkels en de aandacht te verleggen naar mijn binnenwereld.

Zoals mijn coach schreef in één van haar blogs, een citaat van Paul Ferrini: ‘Als je met een ander wilt dansen, zorg dan eerst dat je zelf geworteld bent. Leer luisteren naar je eigen innerlijke stem’.