In het huidige moment hebben we de keuze. Richten we ons op angst of op liefde?

Posted in Blog

In het huidige moment hebben we de keuze. Richten we ons op angst of op liefde?

In mijn blog van 26 november 2016 schreef ik over de kracht en illusie van het Ego. Bij het opgroeien vormen wij ons een mentaal beeld van wie we zijn of moeten zijn, op basis van onze persoonlijke en culturele conditionering. Dit denkbeeldige ik wordt het ego genoemd. Het ego bestaat uit mentale activiteit en blijft alleen in stand doordat wij voortdurend denken.Voor het ego bestaat het huidige moment nauwelijks; het is heel druk met het levendig houden van ons verleden en projecteert dat naar het nu en de toekomst, om haar overleving veilig te stellen; Het ego alias ‘de overlever’. Als we ons door die kracht laten leiden is het heel lastig zo niet onmogelijk om ons te verbinden in het huidige moment.

Vanochtend kwam dit thema in een coachingsessie naar voren. Onze overlevingshouding is gebaseerd op angst. De overlever in ons is altijd bezig met het verleden of de toekomst. Hoewel deze de bedoeling heeft om zich, op basis van de ervaringen uit het verleden, voor de toekomst te beschermen is de grote paradox dat de overlever juist nieuwe angst en verwarring creëert. Echter, het verleden kunnen we niet meer veranderen en de toekomst ligt nog niet binnen bereik, dus het enige moment dat overblijft is het NU. In het huidige moment hebben we de keuze waar we ons op richten: op angst of op liefde. Ieder moment kunnen we opnieuw kiezen. Om bewust te worden van de liefde moeten we onze aandacht richten op het huidige moment. Naarmate we meer kiezen voor de liefde krijgt angst minder snel de kans om ons te saboteren. Ik ben hier zelf constant mee aan het oefenen: het (h)erkennen van mijn overlever als ze me probeert te beschermen voor afwijzing. In conflictsituaties doet ze dat bijvoorbeeld door te zeggen ‘ah laat maar, zo belangrijk is het nou ook weer niet’ waarmee ze bedoelt dat ik me maar beter kan inhouden, want anders…….

Het vraagt aandachtig bewustzijn om niet te reageren vanuit het verleden en waar te nemen vanuit het heden. Verbinden doe je in het hier-en-nu, door steeds weer opnieuw contact te maken met je eigen lijf. Je lichaam is het zintuig van voelen. Wanneer je in contact kunt blijven met je lichaam ontstaat er onderscheid tussen de gedachten en gevoelens uit het verleden en de ervaring in het NU. Zonder ruis uit het verleden op de lijn wordt ook de communicatie helderder. Als je communiceert vanuit wat je zou moeten zijn op basis van oude ervaringen ligt er een filter, een masker overheen: naar buiten sterk, van binnen gespannen of onzeker. Je bent dan voor je omgeving niet altijd makkelijk te begrijpen. Verbind je je met wat je in het nu ervaart en kun je dat als informatie met de ander delen dan is de ruis weg en verdiep je het contact.

In ieder moment heb ik de keuze: ik laat me meevoeren door mijn overlever, die gericht is op erkenning van de buitenwereld, of ik blijf aanwezig in mijn lijf, voel wat er is en ga ervoor staan. Kies ik voor de overlever dan herhaal ik het verleden, blijft de plaat hangen en hoor ik steeds hetzelfde deuntje. Als ik mijn gevoelens erken en die naald op de plaat bewust in een andere groef zet, dan kom ik op nieuw terrein. En wanneer er dan angst komt -en die komt er- probeer ik mezelf toe te staan de gevoelens te voelen waarvoor de angst me wil afschermen.

De angst is een poortwachter om ons te weg te houden van oude pijn. Ga je door de angst, dan krijg je toegang tot de afgeschermde gevoelens en verliest het verleden meer en meer aan kracht.

Het betekent niet dat je je overlevingshouding moet wegpoetsen, negeren of onderdrukken, maar nieuwsgierig leren kennen. Als je de moed hebt om het aan te kijken dan ontstaat er een keuze. In die keuze zit de ruimte en vrijheid om het in het hier-en-nu anders te doen.

Wat mij helpt is om mezelf een paar keer per dag de vraag te stellen: ‘hoe voel ik me op dit moment, wat gaat er in me om? Is er iets wat me heeft geraakt?’. Ik sta daar dan een moment bij stil. Zo leer ik steeds beter het patroon van mijn overlever te doorbreken en te kiezen voor de liefde in plaats de angst.

Ik ben dankbaar voor de mooie ontmoetingen die ik dagelijks heb, die me raken, spiegelen en inspireren voor het schrijven van mijn blogs.

Love isn’t just a feeling, it’s an Art. And like any art, it takes not only inspiration, but also a lot of work. – Paulo Coelho